Ik heb besloten mijn bokken niet meer te gebruiken voor dagelijkse oefeningen. Hij is oud, splinterig en bovenal krom geworden. Dat valt me zwaar omdat we in die dikke tien jaar samen zo veel meegemaakt hebben.
Talloze herinneringen… en hoe vaak heb ik er mijn wil, emoties en hele persoon niet door laten vloeien? Als extentie en zelfs deel van mezelf.
Tijdens zwaardmeditatie is het zwaard mijn gids naar een scherpe focus en een kalme geest – een weg van moed en innerlijke kracht.
Maar mijn gids en goede vriend is oud en krom geworden. Hij is niet meer in staat de weg te leiden. Wanneer ik met hem oefen voelt dat erg onbevredigend, ongemakkelijk en eerlijk gezegd zelfs een beetje destabiliserend.
Het is tijd om met pensioen te gaan voor deze houten grijsaard:
Arigato gozaimasu! Voor alles wat we samen beleefd hebben.
